Groei voor iedereen <3

Nadat heel wat mensen interesse toonden in mijn verhaal,
zijn we de afgelopen weken beginnen brainstormen.
We realiseren ons dat ik iets wil betekenen voor mensen die de meerwaarde zien in mijn verhaal en concrete hulpvragen hebben. De hulpverlening in het bijzonder.
Ik heb ontzettend fijne herinneringen aan de gastlessen die ik in’t verleden gaf en had nooit verwacht dat met het uitbrengen van mijn boek zoveel interesse getoond zou worden. Dat ik opnieuw iets kan betekenen met die goedgevulde rugzak is fantastisch. Het geeft nieuwe mogelijkheden waarin ik effectief iets kan betekenen en iets zinvol kan doen met mijn ervaringen..
Ik ben dolenthousiast na zoveel fijne reacties. Ik maak met heel veel plezier tijd en ruimte vrij om dit stuk uit mijn leven opnieuw vorm te geven. Ik moet erkennen dat ik mijn vroegere functie ontzettend mis en nog vaak met een oud-collega terugkijk op een fantastische samenwerking; waarvoor dank Sabrina  <3 . Ik zie mogelijkheden en kansen om meer mensen te bereiken, iets positiefs te betekenen voor zowel de hulpverleners als mensen die uit dezelfde doelgroep komen. Dat gevoel is overweldigend en ontzettend fijn. De erkenning die ik krijg dankzij jullie, die de meerwaarde zien in mijn verhaal, raakt me diep.

De vragen van de lezers is vooral om vanuit het boek vormingen, lezingen en coaching te gaan geven. Met gezinnen werken doen al heel wat ervaringsdeskundigen en sleutelfiguren. Daarvoor heb ik niet meer de tijd
omdat ik oprecht geloof dat dit intensief nodig is en ik met m’n bedrijf niet de ruimte heb om op dat niveau te gaan ondersteunen.
Wat wel nog mogelijk is om te gaan coachen binnen de hulpverlening.
Hiervoor hebben we enkele thema’s bekeken die ontzettend veel hebben betekend in mijn persoonlijk groeiproces en die mijn levensverhaal volledig maken. Die me inzichten gaven om vicieuze cirkels te doorbreken en het anders te gaan aanpakken. Waarvan ik oprecht geloof dat ze nieuwe inzichten kunnen geven en meer kansen creëren voor kinderen en hun gezin net zoals de hulpverleners meer inzichten verwerven en nog bewuster gaan ondersteunen op maat… Samen staan we sterk

1. Pleegzorg
2. Jeugdzorg, jeugdrechtbank
3. Armoede
4. Onderwijs

Als u of uw organisatie vragen hebben of beroep willen doen op mijn ondersteuning.
Mail naar: ingrid@wigraphics.be met als mededeling ‘coaching-gastlessen deanderekant’

Alvast bedankt voor jullie oprechte interesse

Er vroeg iemand wat mijn ervaringen zijn in het werkveld 🙂

Mijn parcours:

Ervaringsdeskundige bij Kind en Gezin vanaf 1997-2002
Antwerpen Noord

Gezinsondersteuner bij Kind en Gezin vanaf 2008-2013
Antwerpen Centrum

Gastspreker in het onderwijs:
Sité: nu Encora genaamd: Jeugd en gehandicaptenzorg Antwerpen
Karel de grote hogeschool: Verpleegkunde Antwerpen
in tandem met een sociaal verpleegkundige 1997-1998
Sint Aloysius: in het zesde GWW  Lier 2013

Opvoedster in 2009-2010: In het Swatteam gewerkt als vrijwilliger (Ford van Hoboken) in combinatie met mijn functie binnen K&G

Zelfstandig statuut sinds 2013
Grafisch vormgeefster sinds 2013
Auteur in 2016; autobiografie ‘deanderekant’

Een ervaringsgericht boek geschreven voor iedereen die iets positiefs wil betekenen voor onze jeugd en bereid is ook te kijken naar wat er binnen de hulpverlening misloopt. <3

Inzicht:
We kunnen amper iets betekenen voor deze kinderen indien mensen blijven ontkennen wat er ook binnen de hulpverlening misloopt ten koste van de ontplooiing van deze kinderen. Inschattingsfouten waarin kinderen geen hulp krijgen met een arsenaal aan jeugdtrauma’s voor deze kinderen als gevolg…

Als er naast elke hulpverlener een sleutelfiguur zou staan dan komen we echt vooruit. Ook op de jeugdrechtbank en sociale diensten is dit noodzakelijk.

Ik kan namelijk niet leven met mensen die uit het leven stappen omdat ze hun eigen trauma’s niet te boven komen omdat er niet ingegrepen werd ondanks de vele signalen <3

Ik ga voor effectieve verandering en daarom is het noodzakelijk alles bespreekbaar te maken; met ontkenning bereiken we niets.
Mensen die een trofee in handen nemen omdat ze enkele kinderen steunen is mooi  maar ook hypocriet als we voor al de andere kinderen de ogen sluiten. Al is het fantastisch wat mijn pleegmama deed, ze zou er nooit een trofee voor willen ontvangen. Dat is een understatement en de enige juiste houding als je bekijkt hoeveel leed er is voor deze doelgroep! <3

Enkel door solidair te zijn komen we er niet.
Hervorming dringt zich op
Een bewust beleid en budgetten daar waar het echt nodig is ….
Ik teken voor effectieve verandering voor onze jeugd

https://www.facebook.com/deanderekantvanhetverhaal/ 

Lieve groetjes
Ingrid

Dankjewel, jullie zijn fantastisch <3

Liefste lezers, volgers en delers 

De link van mijn boek doet een mooie ronde door België dankzij jullie inzet en oprechte interesse. Ik ben bijna voltijds bezig met het reageren op persoonlijke berichten, hartverwarmend en diep geraakt door ieder van jullie. Ons bedrijfje krijgt een nieuwe wending dankzij jullie hulpvragen 
Dit blog wordt druk bezocht en het boek gaat vlotjes over de toonbank. De promotie mist zijn effect niet; wat ik nu terug krijg is zoveel meer dan wat ik had kunnen dromen. Straks is die eerste oplage volledig uitverkocht en dit heb ik mede te danken aan jullie prachtige mensen. Totaal onbekenden die de kracht zien in mijn verhaal, mensen die me aanspreken om gastles te komen geven. Organisaties die de vraag stellen om hen te coachen. En mijn eigen doelgroep die hun pijnlijk verhaal aan me mailen en opnieuw de kracht en moed vinden om door te zetten. Het is bijna onwaarschijnlijk dat zoveel tragedie tot zoiets moois kan evolueren. Ik ben altijd gepassioneerd bezig geweest met dit onderwerp en de mensen die me persoonlijk kennen zullen dit enkel bevestigen. Als coaching een manier is om onze jeugd meer kansen te geven dan ga ik met plezier in op jullie vraag om te ondersteunen. Ik zie nieuwe mogelijkheden die zowel de hulpverlening als de doelgroep beter op elkaar kunnen afstemmen. Duizend maal mijn dank al zal ik mijn dank nooit genoeg kunnen uitdrukken in woorden. Ik ga me ondertussen ook focussen op mijn eigen project rond een tentoonstelling over armoede. Indien jullie hier interesse in hebben mail me even: ingrid@wigraphics.be Ik zou dit willen realiseren tegen de zomer van 2020 en iedereen is welkom, dit project kan je volgen op https://www.facebook.com/ingrid.wackenier 

Voor de lezers van mijn boek, als je zin hebt laat dan zeker een berichtje na op dit blog over jouw ervaring hier omtrent.

Nog een mooi tekstje van een lezer:

There’s a crack in everything – that’s how the light gets in.” –zei Leonard Cohen, maar bij Ingrid Wackenier, die in haar jeugd veel teveel barsten heeft opgelopen werkt het ook andersom: “that’s how her light shines out”

Door haar boek te schrijven schijnt ze haar licht op hen die dat nodig hebben,
maar ook op ons/hen die een verschil kunnen/willen maken!
Prachtig gedaan Ingrid Wackenier
Ik draag je een heel warm hart toe.

Dankjewel allemaal. Jullie zijn fantastisch

Liefs,
Ingrid(je)

Vragen van de lezers

Waarom besloot je zo jong zwanger te worden?

Omdat ik geloofde dat mijn kindje enkel liefde nodig zou hebben en ik best zo jong mogelijk zwanger werd; dan had ik nog iets aan mijn leven als de kinderen volwassen zouden worden; heel naïef maar dat geloofde ik destijds echt.
Ik zou voor het eerst kunnen ervaren wat een liefdevol gezin inhoud en het zou mijn gezin worden.
Mijn verlangen naar een warm gezin waarin er wederzijds een liefdesband zou bestaan is de grootste drijfveer geweest; dat wat ik thuis zo gemist had daar smachtte ik al gans mijn kindertijd naar en nu zou ik het eindelijk zelf kunnen invullen.

Hoe ga jij nu met die trauma’s om?

Door steeds te bewaken dat eigenzorg belangrijk is en niet langer toe te laten dat mensen over mijn grenzen gaan. Als ik voel dat ik het moeilijk krijg dan heb ik gelukkig voldoende mensen rondom mij die naar me luisteren en me steunen. Mijn positieve houding helpt bovendien ook en meestal ga ik aan het tekenen als ik het moeilijker krijg.
Een voorbeeld:
Omdat mijn oudste broer stierf met kerst was die periode thuis steeds een hel. Ik ervaar die pijn nog steeds rond die periode en toch focus ik me zo op mijn kinderen en mijn gezin dat ik nu wel kan genieten van zulke feestdagen.
Me bewust zijn van mijn trauma’s was noodzakelijk om beter te begrijpen van waar die negatieve gevoelens soms ineens komen.
Bewustwording was de eerste stap, niet vluchtten van die gevoelens de tweede stap want ze zijn een deel van mij en dan bewust dat gevoel omdraaien door acties te ondernemen die mijn gevoelens positief beïnvloeden.

Hoe heb je die gedragspatronen doorbroken?

Dankzij mijn omgeving die met veel geduld en liefde klaar stonden voor mij. Mijn pleegmama heeft hier een grote rol in gespeeld want dankzij haar voorbeelden ‘die ik gelukkig kon oppikken’ kon ik bewuster keuzes gaan maken. Al begon dit proces pas ‘bewust’ rond mijn 21 jaar. Door veel te reflecteren over mijn achtergrond en te leren uit de fouten van mijn omgeving en familie. En uiteraard ook door heel bewust in het leven te staan, mezelf in vraag te durven stellen en te bekijken hoe ik dit anders kon aanpakken; ik was heel kritisch voor mezelf en nu nog steeds. Therapie heeft mij hier eveneens bij geholpen. Het was belangrijk dat ik bijvoorbeeld testen onderging ivm mijn geestelijke gezondheid. Ik heb namelijk lang ervaren dat ik iets mankeerde en had niets zelfvertrouwen…
Dankzij enkele fantastische hulpverleners en mijn pleegfamilie die zagen hoe waardevol ik ben kon ik mezelf anders gaan bekijken en werd ik ook kritischer over wat er gebeurde en wat mijn eigen aandeel hierin was.
Mijn opleiding bij Kind en Gezin deed me bovendien veel bewuster over opvoeden denken. Daarna ging ik bij Sité studeren als opvoedster wat ook zorgde voor veel meer inzichten.
En misschien nog het belangrijkst van allemaal: met heel veel geduld en begrip van mijn liefdevol gezinnetje <3

Zijn er negatieve reacties op jouw boek en hoe ga je hiermee om?

Enkele negatieve reacties op 500 is minder negatief dan ik had gedacht.
Ik merk op dat er vele mensen zich inzetten voor wat hen raakt, wat ze (h-)erkennen… Als er dan toch een enkeling tussen zit die naar mijn boek kijkt alsof het onmogelijk is wat ik schrijf; dat zegt enkel iets over de andere zijn inzicht in de problematiek. Jammer voor de gemiste kans want samen bereiken we meer; positief zijn is altijd belangrijk en het is ook noodzakelijk ‘deanderekant’ te benoemen als je tot een volledig en eerlijk rechtssysteem wil komen voor al onze kinderen. Zij kiezen er namelijk niet voor nog steeds is zulke tragedies op te groeien. Zoals ook in mijn boek beschreven staat, staan en vallen vele dingen met de mensen die je voor je hebt zitten. Dit is zo voor gezinnen, jongeren, hulpverleners, mensen in het algemeen. Overal zitten er fantastische mensen tussen en ook overal wat minder… Ongeacht vanwaar je komt. Het oprechte geloof dat wij als mensen nog heel wat hebben te leren over onze eigen kijk, maakt dat ik me niet aangesproken voel op enkele respectloze reacties … ik geloof ook oprecht dat elke negativiteit tot iets positiefs kan groeien; het is maar hoe je het bekijkt. Het is overigens niet aan mij om iedereen te overtuigen; mensen kunnen namelijk maar de inzichten verwerven als ze er zelf klaar voor zijn. Dit maakt het ook minder pijnlijk als ik word aangevallen over de inhoud van mijn boek. Het is namelijk een illusie dat je andere hun visie kan veranderen; enkel bijsturen indien ze er zelf voor openstaan. Laten we vooral onthouden dat we allemaal te leren hebben en niemand aan het langste einde trekt. Integendeel <3

Wat is jouw doel?

Zoveel mogelijk mensen bereiken. Dat zoveel mogelijk mensen het boek lezen en hier ook effectief iets aan hebben. Dat er verandering komt…
Dat binnen het onderwijs en opleidingen een vast vak komt…er bewuster en inhoudelijker wordt omgegaan met de problematiek. De vele vooroordelen en taboes doorbreken…
Ik ken namelijk heel veel mensen die individueel op de kar springen om anderen te helpen en de nood is groot; we kunnen gewoon niet anders… Iets wat we ook al decennia’s doen…  Als we niet massaal aan de alarmbel gaan trekken dan vrees ik dat er nog heel wat decennia’s kinderen gaan opgroeien met tragedies… Tragedies die vaak maken dat ze in het volwassen leven niet meer vooruit kunnen. Ik wil zo graag dat men begrijpt dat we echt moeten kiezen voor onze jeugd en een aanbod moeten realiseren voor deze gezinnen en hier dan ook de prioriteit zou moeten liggen. Omdat het ons systeem veel meer geld kost om te blijven aanmodderen zoals we al zo lang doen.
Het kortetermijndenken doorbreken is cruciaal en daar heeft ons politiek land nog heel wat in te leren… net zoals onze gezinnen veel inzichten niet verwerven omdat ze aan hun lot werden/worden overgelaten en de hulpverlening vaak vierkant draait omdat iedereen op zijn eigen stoel blijft zitten met zijn eigen visie. Dat de ontwikkeling en ontplooiing van kinderen voorop staat. Ik wil bereiken dat we de handen in elkaar slaan met alle meningsverschillen… Enkel dan kunnen we bijsturen, enkel dan komt er daadwerkelijk verandering…

Als je weet dat wij thuis met 5 kinderen waren,
eentje dood,
1 op invaliditeit,
2 die ‘nog’ zoekende zijn naar tewerkstelling,
verslavingsproblemen waar er 3 serieus mee hebben geworsteld en minstens 1 iemand nog steeds mee worstelt
Massa’s opnames binnen de geestelijke gezondheidszorg voor 1 iemand en dit al 25jaar lang…
Amper 1 op 5 van ons die momenteel boven de armoedegrens leeft.
We alle 4 dakloos zijn geweest….
2 op 5 geadopteerd is en toch ook soortgelijke moeilijkheden kennen en in de armoede zijn terecht gekomen…
We zijn allemaal tussen de 30 en 42 en het heeft de staat veel meer geld gekost en nog steeds om zo aan te modderen dan dat ze daadwerkelijk verandering hadden gebracht in onze kinderjaren. Dat zou de politiek haar ogen toch moeten openen?
Daar hoop ik op <3

Tot zover de vragen van enkele lezers; waarvoor mijn grote dank <3
Liefs
Ingrid(je)

 

Lieve delers, volgers en lezers <3

Ik wil ieder van jullie bedanken die mijn verhaal alle eer aandoen. Die delen en lezen en mijn verhaal respecteren zonder afbreuk op deze ervaringen te doen. Totaal onbekenden, kennissen en vrienden en ook de hulpverleners die me persoonlijk hebben gekend en soms nog kennen 
Ik trek me op aan zoveel positiviteit en erkenning 💝 samen staan we sterk en kunnen we streven voor verandering. Dankjewel ook aan deze mensen die in het werkveld staan en mijn verhaal naar waarde weten te schatten, kunnen zien hoe ook vandaag nog dezelfde tragedies blijven bestaan en dit durven te erkennen. Ook leerkrachten die aangeven dat er zelden gevolg gegeven wordt aan een melding of bezorgdheid en hier vaak de situatie naast zich neerleggen omdat ook zei niet langer weten wat te doen.
Mijn pleeggezin is zo fantastisch geweest dat ik gelukkig de cirkels wel heb leren doorbreken; ook aan hen duizend maal mijn dank. Ook zij stonden met hun rug tegen de muur toen ze ons uit de thuissituatie trachtten te halen. <3 We hebben als maatschappij een gedeelde verantwoordelijkheid maar daarvoor moet men durven kritisch kijken naar het systeem en wat maakt dat het vaak zo misloopt. Als kind koning is in dit land hoe komt het dan dat er zovele in schrijnende situaties opgroeien? We hebben hierin allemaal een verantwoordelijkheid.

Mijn dankbaarheid is groot voor zoveel erkenning; meer dan ik had durven dromen en het geeft ook mij de kracht om dit pad verder te bewandelen. Het schrijven van dit boek bracht heel wat triggers teweeg met herbeleving van m’n trauma’s als gevolg. Het is niet te onderschatten hoe emotioneel dit alles is geweest voor mezelf en jullie geven me stuk voor stuk het gevoel dat het zeker de moeite is. Mijn psycholoog was bezorgd dat ik de herbeleving van m’n trauma’s niet zou kunnen dragen en bezorgd over de reacties. Maar vandaag weten we beide dat dit is wat ik moest doen met mijn ervaringen willen we echt tot verandering komen

Zonder jullie hulp zou mijn verhaal hier waarschijnlijk enkel stof vangen, zonder jullie zou mijn verhaal amper gelezen worden. Er zijn uiteraard ook mensen die mijn boek als een bedreiging zien maar weet dat de ontkenning maakt dat er nog vele generaties aan schrijnende situaties blijven bestaan. Momenteel springt er hier en daar iemand in de bres voor een jongere; iemand die dit totaal zonder eigenbelang doet. <3 Ik geloof dat dit hard nodig is en belangrijk voor onze jeugd en toch; dit veranderd niets aan het systeem en de cirkels die blijven bestaan; daarom is dit verhaal en dat van lotgenoten zo belangrijk. Als we de handen in elkaar slaan; beter naar elkaar leren luisteren enkel dan kan je de essentie aanpakken en verandering verwachten <3 Ik spreek niet enkel als kansarme want ook ik stond jaren in de hulpverlening. Die twee ervaringen samen hebben gemaakt dat ik uiteindelijk het boek schreef omdat dit een vollediger beeld geeft van wat nog steeds bestaat. Ik spreek dan ook vanuit de kansarme zijn beleving en ook vanuit de hulpverlener zijn beleving. Ik kreeg een unieke kans en greep deze met beide handen. Ik heb het geluk gehad dat mijn schoonpapa me het geld heeft geleend om de boeken te laten drukken en vanuit ons bedrijfje geven we het nu ook zelf uit, anders was dit ook voor mij niet realiseerbaar geweest. Mijn grote dank gaat dus ook uit naar deze man want dankzij zijn hulp kan ik deze droom verwezenlijken  <3

Iemand zei m’n boek gelezen te hebben en te ervaren dat jeugdrechters er als boeman uitkomen. Voor onze zonen is het erg pijnlijk geweest dat men in hun dossier heeft gefaald en ik kan niet anders dan ook dit te benoemen. Ik heb mogen ervaren wat dit heeft betekend voor hem en ons als gezin <3  Het heeft geen nut om dit boek te schrijven als je een deel van de ervaringen weg zou laten…
Binnen de hulpverlening hangt het vaak af van de mens die voor je zit (hun menselijkheid en ook inzichten binnen de problematiek ).
Uiteraard zijn er fantastische mensen die schitterende dingen doen en dat lees je ook in mijn boek. Ik zou er namelijk niet zo sterk uit gekomen zijn indien ik zulke mensen niet tegenkwam 😉

Jaren terug gaf ik gastlessen en vandaag mag ik met trots zeggen dat ik opnieuw ben aangesproken en met hart en ziel terug voor de klas ga spreken. Enkele jaren terug werd me die vraag opnieuw gesteld; ik heb altijd spijt gehad dat ik dit niet meer kon doen omdat ik professioneel iets totaal anders deed opdat moment. Want ook al sloeg ik professioneel een andere richting in; ik wil iets positiefs blijven doen met mijn ervaringen.
Ik mis die tijd dat ik me effectief kon inzetten voor deze doelgroep en daar ontstond ook het idee om mijn boek uit te brengen. Ik mis ook de samenwerking met collega’s die geloven dat we samen veel meer kunnen bereiken binnen deze gezinnen. Mensen die ondertussen echte vrienden zijn geworden <3
Ik ervaar dit alsof het mijn missie is geworden een realistisch beeld te geven in functie van deze doelgroep en de hulpverlening.
Omdat ik oprecht geloof dat door vorming te geven over armoede men veel bewuster kan omgaan met de taboes en hiaten die nog steeds bestaan. Zowel binnen de hulpverlening als binnen deze kwetsbare doelgroep. Dat deze mensen met een soortgelijke rugzak terug hoop krijgen en de moed vinden om door te gaan vind ik geweldig mooi en ontroerd me diep <3 Fantastisch en dankjewel om de positiviteit in mijn verhaal terug te vinden ondanks de negatieve ervaringen die ik ook benoem. Zonder die andere kant zullen we blijven aanmodderen en daar kan ik echt geen deel van zijn; het had me destijds tot wanhoop kunnen drijven als ik niet krachtig genoeg was geweest  En helaas ken ik heel wat mensen die zichzelf het leven ontnamen omdat ze de tragedie van hun kindertijd niet langer konden dragen…

Ik heb zoveel warme liefdevolle berichten gekregen; ik ben diep geraakt door ieders betrokkenheid. Ook door diegene die vinden dat ik zo dom was om zo jong aan kinderen te beginnen; dat geeft een duidelijk beeld over hoe men nog steeds kijkt naar deze kwetsbare doelgroep. Het was niet meteen de beste keuze en dat besef ik ook. Maar hierover oordelen is voor mij een brug te ver wetende dat ik amper 15 jaar was toen ik het ouderlijke huis achter me liet; een kind dat geen genegenheid en goede voorbeelden zag zet dit gedrag helaas vaker verder dan het te doorbreken. Iemand die beweert volledig objectief te zijn maar tegelijkertijd zegt dat wat ik schrijf onmogelijk is spreekt zichzelf tegen, pijnlijk want voor mij is het een hel geweest. Niets zo pijnlijk dan het ontkennen van mijn eigen ervaringen. We mogen niet toelaten dat er nog steeds zoveel tragedies bestaan. Ook ik heb nog heel wat te leren zoals wij allemaal; besefte iedereen dit maar…
dankjewel voor de menselijkheid die ik bij heel wat mensen heb geraakt,
jullie geven me hoop dat het ook echt kan veranderen en dat we samen kunnen groeien voor een betere toekomst in functie van onze jeugd en hun ontplooiing .

In het boek staat overigens ook hoe ik de unieke kans kreeg en in ‘betere’ kringen terecht kwam; dankzij hen tot het besef kwam dat ook daar vaak tragedies afspelen … Mijn miserie mag nooit afbreuk doen op hun pijn en verdriet of levenswandel…
Het deed me mijn eigen pijn en verdriet relativeren omdat ook die verhalen/ervaringen erg aangrijpend kunnen zijn… ik leef niet met de illusie dat enkel kansarmen problemen kennen en begrijp ook beter waarom ieder van ons op een bepaalde manier in het leven staat <3

Veel liefs en dikke merci aan ieder van jullie
Ingrid(je) 💝

Impressie

Ik was ooit een meisje dat opgroeide in een kansarm gezin. Volgens de criteria mag ik ons gezin zeker zo noemen.
Armoede, lage opleiding, slechte gezondheid, weinig inkomen, slechte huisvesting, (geen-) netwerk… We konden alles netjes aanvinken.
Mijn moeder had het niet meegekregen, niet op intellectueel niveau, eigenlijk op geen enkel vlak. Mijn vader was een man die enkel in functie van zichzelf dacht. Beide konden het uitbundige leven goed smaken. Alcohol ging er vlotjes binnen, koken niet meteen een prioriteit. Mijn ouders maakten alles waar wat buitenstaanders op kansarmen kleefden of moet ik zeggen, kleven?.
Dat konden ze dankzij een foute inschatting van de jeugdrechter; mijn moeder van 15 jaar werd toegewezen aan mijn hypocriete vader omdat ze zwanger was; een leugen van formaat! De jeugdrechter vond het niet belangrijker genoeg om haar te testen en mijn vader aan enkele psychologische testen te onderwerpen??
Ze kregen drie kinderen en mijn oudste broer is dood, teveel alcohol werden hem 8 uren na de geboorte fataal. Mijn andere broer was de tweede, minder bevoordeeld dan ik. Misschien wel door de drank, maar ook door de keuzes die hij zelf gemaakt had en door de maatschappij die hem gans zijn leven aan zijn lot had overgelaten. Toen werd ik geboren en ik kreeg dezelfde initialen als mijn vader. Ik mocht van geluk spreken dat ik er was zei mijn vader nadat ik hem verweten had hoe onverantwoord hij gans zijn leven had geleefd. Ik mocht van geluk spreken dat mijn broer dood was!!? Je leest het goed…En mijn vader heeft nooit gesnapt hoe fout die uitspraak was.
Ze gingen al gauw uit elkaar; moeder baarde nog twee kinderen. Twee kinderen die al gauw werden afgestaan ter adoptie. Elks in een ander gezin; bij verre familieleden. Ook daar liep niets vanzelfsprekend. Het verloopt moeilijk met mn zussen ook al groeiden ze elders op.
Mijn broer en ik moesten mee met vader; hij wou perse ‘zorg’ voor ons dragen. Volgens mij wou hij vooral zijn trots niet verliezen, een keuze die hem zijn leven lang bleef achtervolgen.
En daar begint een tragisch en ook heel mooi verhaal.
Ik groeide op met mijn broer en een duivelse heks die de meest absurde dingen zei en deed. Ik was een erg angstig kind, altijd opzoek naar die veilige cocoon. Ze betrok mijn broer in haar komplot. Ze was niet slimmer dan mijn moeder maar wel geslepen. Ik voelde me erger behandeld dan in het verhaal van Assepoester.
Geen liefde en zorg. Wij kregen dagelijkse tirannie over ons heen, mishandeling en misbruik nooit ver weg. Kan jij je voorstellen wat dit doet met een kind? Geen genegenheid kennen, enkel angst? Zulke kinderen ontplooien niet normaal, zoveel was duidelijk voor mij.
Ook op school was niets vanzelfsprekend, als kind voel je gewoon dat je anders behandeld wordt. Op enkele leerkrachten na was je toch vooral dat kind met een rugzak. Een rugzak waar iedereen van zou laten voelen dat je hem had. Denigrerende opmerkingen voor een volle klas nooit ver af. Ik was de schooier van de klas; mezelf in die positie gezet. Leerlingen die het niet konden nalaten me het klokhuis ‘van een appel’ toe te werpen en ik die hem opat. Mijn broer en ik trokken zeker de aandacht. Hij door de clown uit te hangen en ik door in mijn schulp te kruipen. Ons gedrag al goed zichtbaar, we liepen gebukt onder de miserie van thuis; ik ben vast zo klein van me klein te maken in mijn kinderjaren. De eerste keer dat ik sprak over de tirannie sprak de directeur die heks aan. Ik vergeet die avond en nacht nooit. De volgende dag ging ik ‘bekennen’ dat het allemaal gelogen was. Ik zweeg drie jaar lang. We stonden thuis op, en gingen van bed direct naar school; tenzij we mishandeld werden… Geen tanden poetsen, niet wassen. Na school zaten we direct aan tafel en dan gingen we slapen. Tenzij we moesten gaan poetsen in het zwart. Je kan wel stellen dat er geen opvoeding aanwezig was; we groeiden gewoon met de tijd mee. Die heks bleek later een psychopaat te zijn. Ik diagnosticeerde haar zelf. Van haar oudste dochter kwam ik te weten dat ze eigenlijk de stempel ‘manisch depressief’ meekreeg.
We hadden ook een pleegmama, één weekend om de twee zaten we er van vrijdagavond tot zondagavond. Ik noem haar mijn batterij want dat is precies wat ze deed. Ik kwam er tot rust: op adem. Ze leerde me de mooie dingen in het leven zien. Ze leerde me geloven in mezelf. Ze bleef aan mijn zijde staan tot ver voorbij de volwassen leeftijd. Het is dankzij haar familie dat ik met mijn kinderen veel bewuster leefde dan eender wie binnen onze familie. Ik kreeg de kans om de wereld vanuit een ander standpunt te bekijken. Al mijn prachtige herinneringen liggen daar.
Het was pijnlijk te beseffen dat er een netwerk was maar er niets veranderde.
Niet het therapeutisch centrum waar we kwamen, niet de psychologen waar onze ouders kwamen,
niet het PMS (CLB) Niet het VAK (VK), niet de jeugdbrigade, geen leerkracht, geen pleegfamilie, niet de school, niet de buren, niet de instelling en niet de man op straat. Ik belandde in het beroepsonderwijs; dat was zo met kansarmen. Niet waardig genoeg om te worden opgevolgd, thuis en op school.
Op vijftien ging ik samen wonen met een vriendje; niemand maalde erom. Ik deed het alsof ik ongenaakbaar was en maakte mijn pad meteen eentje dat vol was van kronkels. Ik nam de gedragspatronen van mijn ouders over, je rolt er zo in. Steeds overtuigd dat ik de beste keuzes maak opdat moment, wat weet een puber eigenlijk van het leven?. Op zestien besloten we samen zwanger te worden. En we hadden direct prijs. Een tienermoeder werd geboren.
En mijn pad lag meteen vast en die van mijn kinderen ook.
De vader van mijn kinderen trok met de foute vrienden op en zat aan de cocaïne, hij kwam zelf uit een onstabiele thuis-situatie. Op 19 jaar hadden we twee kinderen en ook wij gingen snel uiteen.
De vicieuze cirkels; iets waar je in rolt nog voor je het door hebt.
Ik had 19 jaren zwarte sneeuw gezien en zou nog 19 jaar nodig hebben om die gedragspatronen die ik had overgenomen; te doorbreken. Dat wil dus zeggen dat ook mijn kinderen opgroeide in moeilijkheden.
Ik deed nochtans hard mijn best om een betere toekomst voor hen te realiseren.
De vele vooroordelen in de hulpverlening helpen niet in het opbouwen van een goed netwerk.
Er was geen of weinig vertrouwen.
Uitsluiting, pesterijen: het overkwam ook hen.
Ik ging me hervormen eens ik hun vader achter me liet. Mijn dochter 18 maanden en mijn zoontje net geboren.
Ik volgde een opleiding en ging werken bij Kind en Gezin
Als ervaringsdeskundige; ik was deskundig geworden in het omgaan met moeilijkheden vanuit de kansarme zijn beleving.
Ik leerde al gauw dat niet enkel de kansarmen de armoede in stand hielden en onze maatschappij hier eveneens in bijdraagt.
Ik kende evenveel ervaringsdeskundige die niet deskundig waren in hun job als verpleegkundige en andere opgeleide… en die hadden een diploma behaald.
De realiteit voor mezelf werd dat er maar één mogelijkheid is voor mezelf.
Ik moest mijn tragedies verwerken om niet langer getriggerd te worden door al die negatieve gedragingen van buiten af. Ik kon mijn functie niet naar behoren invullen met het kinderlijke gedrag van sommige teamleden. Nog te diep zaten mijn eigen wonden. Ik leerde dat sommige dingen buiten mezelf liggen maar en dat ik nog erg getraumatiseerd was.
Ik startte traumaverwerking omdat ik wil leren omgaan met zulke mensen en omdat ik niet telkens hetzelfde verdriet wilde ervaren. Overleven in armoede gaat niet zo zeer over geld; voor mij toch niet. Voor mij is armoede zoveel meer dan dat. Ik krijg het moeilijk benoemt in zo’n impressie van 3 bladzijde kort
‘De andere kant van het verhaal’, is een boek dat gaat over een meisje dat opgroeide in een vreselijke situatie en er toch in slaagde uit te groeien tot een prachtige bloem; met vallen en opstaan. Hoe meedraaien in een maatschappij me jaren recht hield en net dat me er van weerhield te kunnen/mogen verwerken. Het breekpunt komt er begin dit jaar. Zoekende naar een manier om iets positief te doen met mijn ervaringen
Een boek kwam tot stand. Als jullie de link zoveel mogelijk willen delen 🙂 dankjewel

Lieve lezers

Het promoten van m’n boek is begonnen; een boek dat ik voor het eerst verdeelde eind 2016. De mensen die ik persoonlijk ken mochten hem eerst lezen en liefst zo kritisch mogelijk. Ik kreeg toen heel wat hartverwarmende reacties en lovende woorden. Kort erop stond onze prachtige trouw voor de deur en werd de focus op ons gezin gelegd. Na een sprookjeshuwelijk en een fijne zomer is de focus verlegd. Ik breng het boek uit voor de buitenwereld. Een boek geschreven voor alle mensen en zeker niet enkel voor onze jeugd en de hulpverleners.
Een boek waarin een klein meisje jullie meeneemt in de tragedie van haar leven maar ook hoe ze dit tracht om te draaien in iets positiefs.
Hoe belangrijk het is dat mensen je liefhebben hoef ik niemand uit te leggen, dat dit belangrijk is voor elk kind zijn ontplooiïng daar ligt de nadruk wel op. Een boek vol hoop en mooie dromen, vol kracht en moed.
Ik neem de lezer mee in een verhaal dat zich afspeelde in Antwerpen en leg de hiaten bloot van de hulpverlening en waarom die vaak zo moeilijk verloopt. Ik zou het geweldig vinden indien jullie dit blog blijven volgen en jullie eerlijke visie geven over de inhoud van m’n boek. Vragen staat vrij, ik ben heel benieuwd naar de visie van de onbekende lezer(s) en wat dit verhaal bij jullie heeft teweeg gebracht <3

Ondertussen stopt het verhaal niet en ben ik gestart met een persoonlijk project waarin ik in beeldvorm (aan de hand van schetsen) een verhaal breng over datzelfde meisje en hoe ze haar plek heeft gezocht en gevonden in onze maatschappij. Hoe ze dit als kind heeft ervaren en ook als jongvolwassene. Je kan dit project volgen op Facebook door me te volgen op ons persoonlijk profiel: Ingrid Kevin Wackenier Machiels.

Ik wens jullie alvast heel veel leesplezier.
Lieve warme groet,
Ingrid

Hartverwarmend

Lieve lezers,

Ongelooflijk hoeveel positieve en hartverwarmende reacties ik reeds kreeg op m’n boek. Zowel vanuit de hulpverlening als vanuit mensen die zichzelf herkennen in mijn verhaal.
Ik hoop dat dit boek iedereen de kracht en de moed geeft om stil te staan; zichzelf bewust te worden van de vele moeilijkheden die er zijn voor de kwetsbaarsten onder ons. Onze dierbare jeugd <3
Mijn dankbaarheid is groot en ik ben diep ontroerd dat zovele met mij hetzelfde denken. Waarin we ons veel bewuster mogen zijn van ons denken, wie we zijn en hoe we oordelen over anderen.
Bestaat dat perfecte beeld van een zorgeloze jeugd, de mythe wordt doorprikt in m’n boek. Draait de hulpverlening wel en waar loopt het dan mis als het niet werkt?
Want vanwaar je ook komt, welke achtergrond je ook hebt; nergens loopt het leven perfect. Iedereen heeft zijn rugzak op; als we ons er maar bewust van willen zijn, onszelf in vraag durven stellen dan kunnen er wonderen gebeuren <3
Samen staan we sterk <3

Lieve warme groet,
Ingrid

Mijn boek doet geen afbreuk op alle mensen die met hart en ziel werken voor de kwetsbaarsten onder ons

Graag wil ik nog even meegeven dat dit boek gaat over de moeilijkheden die ik heb ervaren. Dit doet geen afbreuk op personen die hun functie op een prachtige manier invullen. Ik ken ook heel wat mensen die met hart en ziel voor deze kwetsbare doelgroep opkomen. Helaas is de realiteit ook die andere Kant waarin er gefaald wordt. Zonder dit te benoemen zou mijn verhaal niet volledig zijn en dit doet afbreuk op wat mijn gezin moest doorstaan en met mij vele anderen. Enkel ouders met de vingers wijzen zou makkelijker zijn maar is niet eerlijk tav deze kwetsbare groep. Deze ouders waren ooit zelf kinderen en onze maatschappij draagt bij in de tragedie voor vele jongeren onder ons. Niet enkel die hoge pieten in hun ivoren toren liggen aan de oorzaak door de hulpverlening zo te beperken. Ook de mensen die werken met deze doelgroep zijn zich niet altijd bewust dat ook zij foute beslissingen maken vanuit hun eigen overtuigingen en hun beperkte kennis over deze doelgroep. Het is mijn droom de realiteit te brengen zonder deze te verbloemen door bepaalde feiten niet te benoemen. En hiervoor is het soms nodig functies te benoemen. Het is niet omdat je hoogopgeleid bent dat je daarom ook de juiste keuzes maakt. Al geloof ik wel dat de overtuigingen die bepaalde mensen hebben maakt dat dezelfde fouten zich blijven herhalen; ook vandaag nog. Daarom is het voor mezelf zo cruciaal dat het een volledig verhaal is. Het is pas als er inzicht komt in wat fout liep dat je kan erkenning geven en verandering doorvoeren. Blind blijven voor wat is, is de ziekte van onze maatschappij en daar wil ik geen deel van zijn. Als we verandering willen is het belangrijk te kijken naar die dingen die mislopen <3

Vragen van de lezers

De meest gestelde vraag van de lezer:
‘wat heb je geleerd voor jezelf bij het schrijven van je boek ?’

Het leven is te kort om ruzie te maken …
Jaloezie, wrok en haat en de vele vooroordelen maken dat sommige situaties nooit veranderen…
Enkel jezelf kan je veranderen en hoe je hiermee omgaat.
Ik mag niet langer energie steken in mensen die ons niet waarderen zoals we zijn. Het mooist en ook het moeilijkst is misschien wel grenzen te bewaken die zo belangrijk zijn voor mijn gezin.
Waarin ik niet langer mensen toelaat die over ons heen lopen of ons kwetsen met domme opmerkingen en gemene uitspraken.
Ik denk dat dit het meest moeilijke is geweest voor mij omdat ik als mens het liefst door iedereen graag werd gezien …
Die illusie is doorprikt dankzij het boek
Verandering zit in ieder van onszelf <3
We kunnen enkel vanuit eigen bewustwording keuzes maken; of je nu rijk of arm bent… iedereen kijkt vanuit zijn eigen opvoeding …

De tweede vraag die het meest voorkwam:
‘Hoe heb je jouw jeugdtrauma’s verwerkt?’

Echt verwerken doe ik dit niet en nooit helemaal;
bij elke fijne gebeurtenis (met eigen gezin) word ik geconfronteerd met het gemis van mijn eigen kindertijd; hoe het had kunnen zijn… Hoe zoiets mogelijk is geweest blijft de grote vraag, enkel loslaten kan ik nu nog…
Ik probeer mijn kinderen mee te geven hoe belangrijk ons gezin is en de focus op ons gezin te leggen …
Als in mijn omgeving trauma’s versterkt worden door de manier waarop iemand met me omgaat dan neem ik afstand.
Vooral conflicten, ruziemakers en mensen die enorm negatief zijn raken me telkens weer.
Ik kan dus enkel zeggen dat ik leer omgaan met trauma’s door eigen grenzen beter te bewaken maar zo’n pijnlijke kindertijd draag je altijd wel een stukje mee <3
Ingrid(je)

Een boekbespreking

Dag lieve lezers en volgers,

Een meisje van zestien jaar, heeft dit boek uitgekozen om tijdens de les Nederlands te bespreken. Afgelopen zondag mailde ze mij hierover.
Ze stuurde de tekst van haar interpretatie door.
Terwijl heel wat mensen vallen over schrijffouten en niet konden afleiden dat dit doelbewust is gebeurd… voorstelden om het te verbeteren, weigerde ik pertinent… ik bleef lachen dat er wat foutjes in stonden maar dit niet zo belangrijk was; omdat het over de inhoud gaat… Uiteraard zal mijn volgende boek en het vervolg op dit verhaal verbeterd worden maar ik vind het nodig dat jullie kunnen zien hoe moeilijk het is om je bij te scholen ‘in het volwassen leven’ als je komt uit mijn gezin…
Ik schrijf en teken passioneel en er komen ook kinderboeken uit, ik beloof jullie dat er geen schrijffouten meer zullen zijn maar de boodschap die ik breng met m’n schrijffouten is mijn harde realiteit: de gevolgen van een moeilijke kindertijd.

Het meisje benoemde in haar beschrijving dat dit haar een erg realistisch beeld geeft over kinderen die opgroeien in moeilijke situaties. Over hoe beperkt we kunnen ontplooien door alle miserie die overheerst.
Ze haalde er vooral uit dat alles vanuit perspectief gebeurd.
Ik vond voldoening met zo’n mooie samenvatting en dat ook voor haar delen herkenbaar waren, zoals de situatie met haar vader.
Het heeft me beroerd om te zien hoe prachtig deze jongedame is omgegaan
met de moeilijkheden die ze zelf ondervond.

Ik hoop op nog meer berichten waarin ieder open en eerlijk kan zijn over de manier waarop ik mijn pad heb afgelegd, hoe jullie het boek hebben ervaren. Ze stelde zich ook de vraag waarom ik dezelfde fouten gemaakt had en een beslissing kon nemen die ik een jaar voordien niet had kunnen nemen. Dat was haar grootste vraag, waarom dan wel?
Waarom aborteerde ik m’n derde kindje wel en mijn tweede kind niet.
Alles heeft te maken met inzichten die ik een jaar eerder nog niet verworven had. Ook dat het een andere man was waar ik geen toekomst mee zag. Twee kinderen zijn al ontzettend moeilijk als alleenstaande moeder en ik zou starten met een opleiding; met het kindje zou dit niet mogelijk geweest zijn…
Daarom is de bijdrage van onze omgeving zo belangrijk.
Zonder mijn pleegmoeder en haar zus (Heidi in het boek) hun wijze raad, had ik wellicht nooit de stap gezet. De vele gesprekken met hen en hun steun hebben me uiteindelijk de meest moeilijke beslissing laten nemen.
Mijn zoontje zou 18 zijn geworden deze maand en eigenlijk vandaag… Leven doe ik nog steeds met die vreselijke beslissing maar ik heb er vrede mee omdat mijn kinderen meer kansen kregen en ikzelf ook.

Dankjewel lieve dochter van een vriendin
Om met zoveel respect en toch ook heel eerlijk mijn verhaal
voor je klasgroep te brengen.
Bewonderenswaardig

Liefs Ingrid(je)