Een boekbespreking

Dag lieve lezers en volgers,

Een meisje van zestien jaar, heeft dit boek uitgekozen om tijdens de les Nederlands te bespreken. Afgelopen zondag mailde ze mij hierover.
Ze stuurde de tekst van haar interpretatie door.
Terwijl heel wat mensen vallen over schrijffouten en niet konden afleiden dat dit doelbewust is gebeurd… voorstelden om het te verbeteren, weigerde ik pertinent… ik bleef lachen dat er wat foutjes in stonden maar dit niet zo belangrijk was; omdat het over de inhoud gaat… Uiteraard zal mijn volgende boek en het vervolg op dit verhaal verbeterd worden maar ik vind het nodig dat jullie kunnen zien hoe moeilijk het is om je bij te scholen ‘in het volwassen leven’ als je komt uit mijn gezin…
Ik schrijf en teken passioneel en er komen ook kinderboeken uit, ik beloof jullie dat er geen schrijffouten meer zullen zijn maar de boodschap die ik breng met m’n schrijffouten is mijn harde realiteit: de gevolgen van een moeilijke kindertijd.

Het meisje benoemde in haar beschrijving dat dit haar een erg realistisch beeld geeft over kinderen die opgroeien in moeilijke situaties. Over hoe beperkt we kunnen ontplooien door alle miserie die overheerst.
Ze haalde er vooral uit dat alles vanuit perspectief gebeurd.
Ik vond voldoening met zo’n mooie samenvatting en dat ook voor haar delen herkenbaar waren, zoals de situatie met haar vader.
Het heeft me beroerd om te zien hoe prachtig deze jongedame is omgegaan
met de moeilijkheden die ze zelf ondervond.

Ik hoop op nog meer berichten waarin ieder open en eerlijk kan zijn over de manier waarop ik mijn pad heb afgelegd, hoe jullie het boek hebben ervaren. Ze stelde zich ook de vraag waarom ik dezelfde fouten gemaakt had en een beslissing kon nemen die ik een jaar voordien niet had kunnen nemen. Dat was haar grootste vraag, waarom dan wel?
Waarom aborteerde ik m’n derde kindje wel en mijn tweede kind niet.
Alles heeft te maken met inzichten die ik een jaar eerder nog niet verworven had. Ook dat het een andere man was waar ik geen toekomst mee zag. Twee kinderen zijn al ontzettend moeilijk als alleenstaande moeder en ik zou starten met een opleiding; met het kindje zou dit niet mogelijk geweest zijn…
Daarom is de bijdrage van onze omgeving zo belangrijk.
Zonder mijn pleegmoeder en haar zus (Heidi in het boek) hun wijze raad, had ik wellicht nooit de stap gezet. De vele gesprekken met hen en hun steun hebben me uiteindelijk de meest moeilijke beslissing laten nemen.
Mijn zoontje zou 18 zijn geworden deze maand en eigenlijk vandaag… Leven doe ik nog steeds met die vreselijke beslissing maar ik heb er vrede mee omdat mijn kinderen meer kansen kregen en ikzelf ook.

Dankjewel lieve dochter van een vriendin
Om met zoveel respect en toch ook heel eerlijk mijn verhaal
voor je klasgroep te brengen.
Bewonderenswaardig

Liefs Ingrid(je)

Auteur: Ingrid Wackenier

Je kan ons ook volgen op Facebook https://www.facebook.com/deanderekantvanhetverhaal/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *